كريم ( 1303 ) محمد باقر كريمى كلاشمى ، فرزند صفر على ، در سال 1303 هجرى شمسى در روستاى كلاشم از توابع فومن تولد يافت . در كودكى به مكتب روستاى خود رفت و خواندن و كمى نوشتن آموخت ، در سيزده‌سالگى پدر خود را از دست داد و مسئوليت زندگى بر دوشش افتاد و به جستجوى كار از زادگاهش به رشت رفت و ضمن كار روزانه ، شبها در كلاس اكابر شركت كرد و اولين مدرك تحصيلى كه دريافت نمود گواهينامهء دوم اكابر بود . كريمى در سال 1320 به استخدام بيمارستان پورسيناى رشت درآمد و اوقات بيكارى را زير نظر آموزگار خصوصى درس خواند و در سال 1323 گواهينامهء ششم ابتدايى را گرفت و در سال 1329 كلاس پزشك‌يارى وزارت بهدارى را در تهران گذراند و به ادارهء كل بهدارى استان گيلان منتقل و در روستاها مشغول خدمت گرديد و در سال 1336 به علت نزديك بودن به مراكز فرهنگى به تحصيل دورهء متوسطه ادامه داد و هرساله يك كلاس را امتحان داد و موفق گرديد و سرانجام در سال 1348 ديپلم خود را دريافت داشت . كريمى در سال 1349 در كنكور سراسرى دانشگاه تهران شركت جست ، اما به علت بالا بودن سن از پذيرش او خوددارى گرديد و در سال 1359 پس از سى و هشت سال خدمت با سمت بهيار بازنشسته شد . كريمى از دوران كودكى سرودن شعر را آغاز كرد و در بيست‌سالگى رسما كار شاعرى را شروع نمود . خود دراين‌باره گويد : « از سال 1358 بدون اينكه استادى داشته باشم شروع به سرودن غزل كردم . اولين غزلى را كه سرودم مطلعش اين بود : چشم امّيد من هرگز نبريده‌ست از دوست * گرچه اندر طلبش ديدهء گريان دارم